
จากการพยากรณ์สภาพแวดล้อมในอนาคตมีความสอดคล้องกันถึงการเปลี่ยนแปลงในทศวรรษหน้า การพัฒนาศักยภาพขององค์กร เพื่อลดต้นทุนและขยายโอกาสการเติบโตทุกด้านของธุรกิจอย่างยั่งยืน จึงถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นหลักในการพัฒนาบุคลากรขององค์กรทั้งนี้เพื่อยกระดับความรู้ความสามารถและพัฒนาสมรรถนะ (Competency) ให้สูงขึ้นในทิศทางที่สอดรับกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หากเรายังคงยึดหลักการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ผ่านการฝึกอบรมในห้องเรียน (Classroom Training) ถึงแม้ว่าในปัจจุบันรูปแบบการฝึกอบรมมีการผสมผสานภาคปฏิบัติร่วมด้วยที่เรานิยมเรียกว่า “workshop” ก็ตามแต่ยังคงรูปแบบเดิมๆ อยู่นั่นเอง ดังนั้นการวางยุทธ์ศาสตร์การจัดการฝึกอบรมจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของโลก ขั้นตอนของการฝึกอบรมคงไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมมากนัก การประเมินความต้องการ (Need Assessment) ด้วยการวิเคราะหืสภาพแวดล้อมคงต้องให้ความสำคัญในลำดับต้นๆ อยู่เพราะได้ตอบปัญหาทั้งระดับบุคคลและระดับองค์กรหากแต่ว่าการวิเคราะห์ผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมทั้งภายในและภายนอกซึ่งเปลี่ยนแปลงตามกระแสดังที่กล่าวมาข้างต้น กลยุทธ์การฝึกอบรมในทศวรรษหน้าต้องกำหนดวิสัยทัศน์ชัดเจน เป็นรูปธรรมสามารถปฏิบัติได้ง่าย มีการปลูกฝังจิตสำนึกรับผิดชอบต่อผลของการปฏิบัติงาน ดำเนินการอย่างต่อเนื่องและรัดกุม เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดที่ส่งผลต่อทั้งสองระดับทั้งบุคคล และองค์กร ภายใต้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด และความหลากหลายของวัฒนธรรมจากการเคลื่อนย้ายถิ่นฐาน วิธีการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในอนาคตควรสร้างรูปแบบการพัฒนาที่หลากหลายให้สอดคล้องกับความต้องการของคนในองค์กรโดยตรง จะต้องมองปัญหาที่เชื่อมโยงเกี่ยวข้องกันของทุกฝ่ายภายในองค์กร
การเปลี่ยนแปลงสู่การสร้างผลงาน
การจำลองสถานการณ์ นโยบายและขั้นตอนกระบวนการต่างๆ การนำเสนอรูปแบบการเรียนรู้และผลลัพธ์ การตอบสนอง การปฐมนิเทศ การประเมิน เป้าหมาย การแสดงบทบาทต่างๆ ซึ่งคำเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระบวนการที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในด้านความรู้และทักษะ ความสามารถ ทัศนคติ ทั้งสิ้น ดังนั้นการฝึกอบรมและการพัฒนาเป็นเป้าประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงเชิงพฤติกรรมซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขั้นก็เป็นกระบวนการเช่นเดียวกันจึงต้องเข้าใจการเปลี่ยนแปลงในองค์กรด้านวัฒนธรรมด้วยเนื่องจากสภาพแวดล้อมทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม การวิเคราะห์การเสริมแรง-แรงต้านของ Kurt Lewin (1947) ได้รับความนิยมมาใช้อย่างแพร่หลายซึ่งเสนอตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงที่เรียกกันว่า “Force Field Analysis” เมื่อพิจารณา 4 ขึ้นของการเปลี่ยนแปลงโดยเริ่มจากการปฏิเสธ (Denial) การต่อต้าน (Resistance) การสำรวจ (Exploration) และสุดท้ายสร้างให้เกิดผลปฏิบัติงานที่ดี (High Performance) ผ่านขั้นความผูกพัน (Commitment) ในที่สุด เห็นได้ว่าฐานคิดของการฝึกอบรมเป็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในด้านทัศนคติ ความรู้ และทักษะ หรือที่เราเรียกกันว่าสมรรถนะ (Competencies) ให้เพิ่มพูนสำเร็จประโยชน์มากขึ้นหลังจากสิ้นสุดกระบวนการนั่นเอง Michael Moskowitz (2008) ได้กล่าวถึง การศึกษารูปแบบของสังคมอเมริกันเกี่ยวกับการฝึกอบรมและการพัฒนา ( American Society for Training & Development – ASTD) ดังแสดงในภาพ 2 ซึ่งประกอบด้วย 3 ขั้น กล่าวคือ ขั้นแรกเป็นเรื่องสมรรถนะพื้นฐาน คือ Interpersonal Business/Management และ Personal มีฐานคิดในด้านพฤติกรรมมนุษย์ ในด้านความคิดที่เป็นระบบของการฝึกอบรม และมีการดำเนินการอย่างเป็นกระบวนการ (Training Process) ทำให้เกิดการเรียนรู้เป็นพลวัตร สร้างให้เกิดความท้าทายนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงองค์กร (Organization Transform) มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรอบคอบ เป็นระบบ รวมไปถึงการจัดการความเสี่ยง

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น